تمام که می شوی، می گذارند پای ظرفیت کَمَت.

پای این پا و آن پا کردنت و بهانه های ساده و پیش پا افتاده ات.

چه لحظه های سختی را می سازند همین ثانیه های آخر... همین نگه داشتن هایی که تمامت را در بر نمی گیرند و قسمت اعظم وجودت را رها می کنند.

تمام که می شوی همه برایت داور می شوند و کسی یاورت نمی شود. باید خودت خودت را پیدا کنی وگرنه خیلی زود جای خالی ات را با کلمه ی دیگری پر می کنند و تو را می سپارند به خدا.

من که شک ندارم خدا همیشه نگهدار خوبی بوده اما، خدا کند برای یک بار هم که شده در این زمستان سرد سوزناک، ما را برای هم نگه دارد...

 

فریناز مختاری

 

/ 1 نظر / 22 بازدید
پریسا

عالی...